Labyrint in de Allemanskapel

Op stille zaterdag, de dag tussen de dood en opstanding van Jezus, komt David Brazzeal een labyrint leggen in de kapel.

Een labyrint is een patroon van lijnen die een pad aangeven. In de volksmond wordt het labyrint vaak verward met een doolhof. In een doolhof maak je keuzes en kom je doodlopende wegen tegen die maken dat je op je schreden terug moet. Een labyrint is anders. Een labyrint is een slingerende weg met heel veel wendingen, die altijd in het midden uit komt. Als de weg naar binnen voltooid is, begint de weg naar buiten. De weg naar binnen en de weg naar buiten zijn allebei belangrijk. Een even lange tocht, beweging, ervaring, oefening. In het centrum wordt iets meegenomen of iets achtergelaten.

Het lopen van een labyrint kan een meditatie oefening zijn. Een gebed. Een symbolische pelgrimage.

Je kunt het zien als een levensweg; er zijn wel omkeringen en veranderingen van richting in het leven, maar het leven gaat toch steeds door. Loslaten, afscheid nemen, maar ook een nieuwe oriëntering begeleiden de weg terug.

Het labyrint zal er liggen van vrijdagnacht tot en met zaterdagnacht.

Wat kan zo’n labyrint nu met je leven te maken hebben? Met welke gebeurtenissen en ervaringen stemmen de keerpunten overeen? En de omwegen? Welk doelen, welke hoop en welke verlangens koester je? Waar ben je eigenlijk naar op weg? Wat is jouw middelpunt? Hoe gaat het met je, onderweg? Hoe is het met je doeleinden? En: wie of wat helpt je, die weg af te leggen?

305919_10151374164608873_1309786459_n

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s